Autikracht: begeleiding op maat, presentaties en voorlichting.

Loslaten wat je niet kunt veranderen

  Gepost op   door   Geen reacties

Loslaten

Het afgelopen jaar was onze verhuizing en de stress die dit o.a. onze jongste opleverde mijn belangrijkste focus. Ik begeleidde mijn bestaande cliënten en nam afscheid van cliënten die zelf verder konden. Het is vaak een mooi moment om iemand te kunnen loslaten in het vertrouwen dat ze het verder weer zelf kunnen.

Maar loslaten is niet altijd even mooi

Helaas is afgelopen jaar de moeder van een jonge man, die ik al een tijdje begeleid, aan longkanker gestorven. Voor haar was dit het ultieme loslaten van de zorg voor haar zoon en het vertrouwen hebben dat het ook zonder haar wel goed met hem zou komen.

Of niet. En ook daar kon ze dan niks aan doen. Loslaten dus.

Ze vertrouwde erop en geloofde erin dat haar ziekte een doel had en dat gaf haar kracht tijdens haar sterven. Voor haar was dit een les die ze moest leren. Een levensles.

Ik vond het een behoorlijke shit levensles en vond dat ze dat ook wel anders had kunnen leren, zonder op zo’n pijnlijke en langzame manier dood te gaan. Ook haar man en zoon hadden zichzelf die les graag bespaard.

Maar toch,

Maar toch…

Sindsdien is het een les die steeds terugkomt. Een les waar ik me nu natuurlijk ook uitermate bewust van ben.

Zo ben ik me er nog bewuster van dat ik niet altijd ‘aan’ hoef te staan. Niet als mens, niet als moeder en niet als begeleider. Ik nam al tijd voor mezelf, maar ik heb nu geleerd om daar ook bewust van te genieten en me daar niet meer schuldig over te voelen. Dus ik ga 1x in de week kleien en zet dan de telefoon uit. (Het beeldje boven dit artikel heb ik bv. gemaakt tijdens onze verhuizing. Een zen momentje voor mezelf 🙂  Ook ben ik 2x in de week buiten in clubverband gaan rennen. Een sport waarvan ik nooit had gedacht dat ik het kon, laat staan zelfs leuk zou gaan vinden.

Het afgelopen jaar ben ik ook, naast het zelf wandelen met onze hond, met (sommige) cliënten gaan wandelen. Onze hond Elsa gaat dan uiteraard mee. Heerlijk. Bovendien praat het buiten in de natuur vaak veel makkelijker en blijft de vaak zware gesprekken dan minder lang nahangen. Na alle drukte en heftige tijden realiseerde ik me wel ook weer hoe leuk ik mijn werk vind. En dat ik daar zelf een invulling aan kon geven die goed bij mij past en die ook prettig is voor de mensen die ik begeleid. Maar als ze niet willen wandelen, om welke reden dan ook, is dat ook prima en zoeken we een andere invulling. En dat kan heel breed zijn. Juist dat maakt dit werk ook heel divers en blijft het ook interessant en mooi. En de afgelopen tijd heb ik o.a. ook heel hard gewerkt aan onze nieuwe methode en de site DogAut (autisme maatwerk met psychosociale hulphonden).

Begeleiding

Ook in de daadwerkelijke begeleiding is het loslaten een thema dat sindsdien steeds terugkomt. Grappig (en logisch) hoe inzichten die ik zelf krijg steeds ook weer van toepassing zijn bij mijn cliënten, hoe verschillend ze ook zijn. Maar bepaalde thema’s komen vaak tegelijkertijd weer bij iedereen terug.

Als begeleider heb ik ook leren inzien dat ik niet iedereen kan helpen. Dat heb ik los moeten laten. Ik heb moeten leren dat mensen doen wat in hun vermogen ligt en dat iedereen zijn eigen weg in zijn eigen tempo moet volgen. Soms moet ik doorverwijzen en soms werkt dat wel en soms ook niet. En ook dat moet ik dan loslaten.

Soms is niet alles en iedereen beter te maken. Sommige mensen zijn lief en goed en aardig en dan lukt het toch niet. Zo was er een meisje, een jonge vrouw al, die mijn hart meteen raakte, maar die gewoon niet verder kon en wilde. Ze heeft heel veel hulp en begeleiding en lieve mensen om haar heen gehad en uiteindelijk was dit toch wat het was.

Loslaten is groei?

Ik ben me er ook (nog) bewuster van geworden dat loslaten ook groei kan betekenen. Soms helpen we te hard met z’n allen. Soms moeten mensen ook de kans krijgen om zelf (begeleid of niet), verder, te leren.

Voor de mensen die ik begeleid kan het helpen te stoppen met vechten en tegen de stroom in te zwemmen. Het vechten tegen die stroom in (door zo ‘normaal’ mogelijk te willen zijn en ‘gewoon’ mee te doen) kan ontzettend veel energie kosten. Soms helpt het om los te laten en met de stroom mee te drijven. Neem de rust om jezelf beter te leren kennen (met of zonder gespecialiseerde hulp) en leer wat het autisme voor jezelf inhoudt. Leer jezelf accepteren en je zwaktes en sterktes te ontdekken, leer daarmee om te gaan. Vergeef jezelf en vindt een balans in wat je kan, moet en wil.

Dat geldt voor iedereen, alleen met autisme nog een beetje meer.

 

Verander wat je kunt, maar laat los wat je niet kunt veranderen

 

 

Zie voor tips over loslaten ook dit artikel van Happinez

 

 

 

 

 

 

Reacties

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.