Autikracht: begeleiding op maat, presentaties en voorlichting.

Verhuizen en autisme

  Gepost op   door   Geen reacties

Verhuizen

Verhuizen is zwaar, voor de meeste mensen dan toch, maar met autisme is het echt wel extra zwaar.

Natuurlijk is de een met autisme niet hetzelfde als de ander met autisme, maar over het algemeen is het extra moeilijk als de veilige basis wegvalt door een verhuizing. Zie ook mijn vorige blog ‘Kwetsbaar autisme’. 

Verhuizen kan heel belastend zijn

We zijn al best regelmatig verhuisd en met onze oudste was dat niet zo’n probleem, hij ging waar wij gingen en hij woont inmiddels zelfstandig/ samen, zonder al te veel poespas.

Maar de jongste kwam vaak huilend thuis van vakantie, nog net niet de vloer kussend, omdat hij zo blij was weer thuis te zijn. Weer thuis in zijn eigen vertrouwde omgeving, zijn eigen vertrouwde kamer en zijn eigen vertrouwde bed met geuren, geluiden en kleuren die hij zijn hele leven al kon.

En daar hebben wij hem uitgehaald…

De voorbereiding en het verhuizen zelf

De afgelopen maanden, de aanloop naar de verhuizing en het verhuizen zelf, waren voor hem en voor ons als ouders behoorlijk heftig. Maar we hebben het/ hem goed voorbereid en begeleid en versterking ingeroepen bij Amacura, waar een psychologe hem ook hielp alles beter te verwerken. Zie ook weer de blog ‘Kwetsbaar autisme’. We hebben echter niet meteen verteld dat we gingen verhuizen, zolang het nog niet nodig was en nog niet duidelijk voor ons wilden we geen extra onrust zaaien. En ook toen het eenmaal duidelijk was hebben we het niet constant over verhuizen en het nieuwe huis gehad.

Hoe gingen we o.a. met het verhuizen om?

Praten over de verhuizing

  1. Lastig, want emoties vindt hij verschrikkelijk. Maar soms moet het eruit en dus zijn we samen gaan praten. Bv. al lopend, of in de auto, of samen op de bank. In ieder geval naast elkaar, oogcontact vermijdend, want dat leidde veel te veel af van het gesprek. Dat hielp, ook al veranderde de situatie niet, maar hij kon zijn gevoelens wel kwijt.

Maar op een gegeven moment ging hij hierin ook weer wat te ver, hij cultiveerde hij zijn emoties. Hij ging bv. op internet opzoeken wat stresssignalen waren en merkte dat hij daar allemaal last van had. Hij kreeg er vervolgens steeds meer last van en durfde bijna niet meer naar bed. Toen hebben wij een grens getrokken: Klaar! Stop met piekeren, het is wat het is, we gaan echt verhuizen. Dus nu gewoon gaan slapen, want moe is alles erger. De psychologe van Amacura bevestigde later ook dat we dit goed gedaan hadden. Bij autisme is het vaak lastiger zelf de piekergedachten te stoppen. Dat doe je dan als ouder, maar het is wel iets wat je met autisme bewust aan moet leren. Bv. door mindfulness, maar ook door jezelf te leren een halt toe roepen bij je piekergedachten. Piekeren heeft geen enkele zin tenslotte.

Wennen na de verhuizing

  1. We hebben een oud pand gekocht, dus dit moet nog gerenoveerd worden. Zijn voorlopige kamer mocht hij zelf beschilderen, inrichten en eigen maken. Hij was en is dus actief betrokken. Maar op de dag van de verhuizing zelf mocht hij gewoon op de bank in het nieuwe huis een online spelletje spelen. Rust te midden van alle onrust. En toen was het goed. Door de meubels voelde het voor hem meteen vertrouwd. Gelukkig.

Stabiele omgeving ondanks de verhuizing

  1. Omdat, naast de verhuizing, ook dit schooljaar (groep 8) veel onrustiger is proberen we, waar mogelijk en in overleg, zo goed mogelijk voor te bereiden en stabiliteit te bieden. We zijn op de kalender de dagen gaan aftellen en optellen ‘Al 2 dagen in het nieuwe huis’. Dus ook bv. het schoolverlaterskamp en de middelbare school wordt. Het kamp is redelijk goed gegaan, eigenlijk beter dan verwacht en hij al een paar keer op de middelbare school geweest. Vandaag heb ik ook met zijn huidige leerkracht en een zorgcoördinator van het atheneum de warme overdracht gehad.

Voor kinderen met autisme zijn dit ook weer wat moeilijkere jaren; de pubertijd brengt in alle opzichten meer veranderingen met zich mee, lichamelijk, geestelijk, maar ook verandering van school.

Dat dit moeilijker jaren zijn geldt voor bijna alle kinderen, maar ook in lichamelijk en geestelijk opzicht lopen kinderen met autisme vaak een aantal jaar achter op hun leeftijdsgenoten. En op deze leeftijd wordt er meer zelfredzaamheid en zelfstandigheid van kinderen verwacht. Daar zijn kinderen met autisme eigenlijk nog niet aan toe. Dat maakt die overgang vaak zwaarder, waardoor ze een achterstand kunnen oplopen, in veel opzichten. Goed overleg tussen ouders en school, extra begeleiding indien nodig, of speciaal onderwijs zou die overgang wat soepeler kunnen maken.

Hulphond bij verhuizing

Elsa (onze labradoodle) mocht bij hem slapen na de verhuizing, zodat ze afleiding en troost kon bieden in de nachten. Die zijn natuurlijk het lastigste, want geen digitale afleiding en donker.

En dat hielp ook, maar ongeveer een week na de verhuizing werd ze schijnzwanger, dus dat betekende voor beiden veel onrust. Nu slaapt ze weer gewoon in de bench in de huiskamer, ze voelt zich daar toch het prettigste bij. En ook een hulphond moet goed in haar vel zitten tenslotte. Maar in de ochtend gaat hij altijd als meteen naar haar toe voor een uitgebreide knuffelsessie.

Verhuisd

Dus uiteindelijk was de verhuizing zwaar, maar is het goed gegaan. We hebben allemaal ons plekje weer gevonden en zijn (heel) langzaam aan onze dingen weer op aan het pakken.

Meer lezen over verhuizen en autisme? Zie bv. de volgende blogs: Tistje, blog autismekenmerkenMarte van Santen, enz.

Reacties

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.